Μονόλογος 52 - ο συνάδελφος

Φίλε, απορώ που δεν έχω γράψει τόσο καιρό για σένα. Τι εννοώ αγαπητέ φίλε? ...Το να ξεχνάς την ημέρα της παρουσίασης της απαλλακτικής εργασίας της κατεύθυνσής σου δεν είναι πράγμα απλό, θέλει κόπο και προσπάθεια. Μόνο ένας σταρχιδιστής σαν εσένα θα αγνοούσε τις υποχρεώσεις του και θα ξετίναζε την ομάδα του. Μόνο κάποιος σαν εσένα φίλε, ο ίδιος που τον παίρνει ο ύπνος σε κάθε μάζεμα για εργασία, ο ίδιος που βαριέται να κάνει μια δουλειά στην ώρα της αλλά περιμένει την τελευταία στιγμή, σκορπίζοντας πανικό και ατέλειωτες δόσεις άγχους στους συνεργάτες του...ο ίδιος που πρέπει να τον πάρει τηλέφωνο κάποιος και να του θυμίσει ότι έχει εργαστήριο/εξέταση την τάδε ώρα. Και ναι αγαπητέ φίλε, πάντα θα του απαντήσεις ότι είναι η τελευταία φορά που θα γίνει, πάντα θα δικαιολογηθείς, πάντα θα σκύψεις το κεφάλι όλο ενοχές και τύψεις αλλά την επόμενη φορά θα κάνεις τα ίδια. Guess what φίλε, αυτή ήταν η τελευταία φορά. Τώρα τέλειωσε το εξάμηνο. Από εδώ και στο εξής φάε σκατάκια φίλε ! Και συνέχισε να τα τρως για την υπόλοιπη ζωή σου...Φιλε.

Υ.Γ:Κρατιόμουνα, κρατιόμουνα, αλλά σήμερα είχα νεύρα.

Μονόλογος 51 - ο ιππότης

Φίλε ιππότη συνοδηγέ (θα μπορούσες να είσαι και ο οδηγός), όταν ανοίγεις την πόρτα στην κυρία για να την βάλεις να κάτσει στο πίσω ή μπροστά κάθισμά είναι πολύ ιπποτικό ΑΛΛΑ είναι ανάγκη να περιμένεις και να την κλίσεις αφού βολευτεί η κυρία μας??? ξέρεις περιμένουμε αυτοκίνητα πίσω σου και εσύ κάνεις τις ιπποτοσύνες σου με το πάσο σου... την στιγμή που πρέπει να τσακιστείς να μπεις και εσύ μέσα για να ξεμπλοκάρει επιτέλους ο δρόμος. αυτά!!! ευχαριστώ!

Μονόλογος 50 - ο γκρινιάρης

Φίλε που μουρμουράς πρωί βράδυ και προσπαθείς να προκαλείς τσακωμούς για να ξεσπάσεις επειδή έχεις νεύρα κοίτα να αγοράσεις κανένα σάκο του μποξ να κοπανάς να σου περάσουν οι τσαντίλες γιατί σε έχουμε βαρεθεί να φωνάζεις στα αυτιά μας με την γαιδουρογκαρίδα σου.
Άμα θες να τσακωθείς, πήγε βρες κανένα μπράβο να παίξεις γερό ξύλο να σου περάσει. Έτσι κι αλλιώς δε σου δίνουμε σημασία, δεν είναι ανάγκη να υποφέρουν τα αυτιά μας από τη κωλοηχορύπανση που προκαλείς.
Την επόμενη φορά που θα γκαρίσεις, ελπίζω να κρατάω μια βρώμικη κάλτσα να στη χώσω στο στόμα μπας και σκάσεις επιτέλους.

Μονόλογος 49 - το "όνειρο" ζωής

Φίλη ελληνίδα φοιτήτρια, φίλε έλληνα φοιτητή... που όνειρο σου είναι να μπεις στο ελληνικό δημόσιο... με ένα και μόνο σκοπό, να πληρώνεσαι και να μην κάνεις τίποτα!!! να κάθεσαι και κάνεις ότι κάνουν οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, και να βασανίζεις τους λοιπούς πολίτες, δημοσίους υπαλλήλους και μη, που θα έρχονται στην εκάστοτε δημόσια υπηρεσία για να πάρουν ένα ΑΦΜ, ένα πιστοποιητικό, να πληρώσουν κάτι και εγώ δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να χρειαστούν!!! Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ ότι με αυτό τον τρόπο θα γίνεις ένα βάσανο για τους συμπολίτες σου??? ΕΚΤΟΣ και αν θέλεις να είσαι στο δημόσιο και επιτέλους να βάλεις τάξη στο μπάχαλο και να κάνεις την ζωή μας ευκολότερη!!! τότε με την ευχή μου :)

Ακόμα φίλε/η μου, ειδικά εσύ που θέλεις να γίνεις καθηγητής/καθηγήτρια για να μορφώσεις τα ανύπαρκτα παιδιά μας (με τέτοια υπογεννητικότητα αν γίνουμε όλοι καθηγητές να δω ποιόν θα διδάξουμε :P). Σκέφτηκες ότι πρώτα πρέπει να κάνεις παιδιά (για να υπάρχει μαγιά προς μόρφωση, φυσικά)??? Εντάξει, παραδέχομαι ότι ακόμα και εγώ το έχω σκεφτεί πάμπολλες φορές ως την καλύτερη εναλλακτική λύση (εναλλακτική όμως!)... θα έχεις εκεί μέχρι 20 μαθητές άντε 25 θα πηγαίνεις θα τους λες κάτι ψιλοπράματα και έξω από την πόρτα... παιχνιδάκι!!! άπειρος χρόνος για τον εαυτό σου... ελάχιστο διάβασμα και δουλειά για το σπίτι... ούτε προθεσμίες να σε πνίγουν ούτε τίποτα!!!

Ουφ τελικά μπερδεύτηκα... είναι ΚΑΛΟ ή ΚΑΚΟ??? πάντως για ΟΝΕΙΡΟ δεν μου γεμίζει το μάτι... για κάποιο λόγο μου βγάζει μια μιζέρια το παραπάνω, εξ ου και ο ειρωνικός τίτλος, πάντα πίστευα ότι τα όνειρα είναι μεγάλα και λαμπερά, φαίνεται με τα χρόνια και αυτά ξεθωριάζουν και χάνουν την λάμψη τους!!!

ΥΓ. credits στην εμπνεύστρια nadjaki

Μονόλογος 48 - ο "έξυπνος" οδηγός από την μύτη πιάνεται

Φίλε πανέξυπνε και πανπόνηρε οδηγέ, εσύ που βαριέσαι να περιμένεις στο φανάρι να στρίψεις, όπως όλοι οι κοινοί υπόλοιποι οδηγοί, και αντί αυτού τους προσπερνάς όλους και μπαστακώνεσαι μπροστά από τον πρώτο με μια υπεροψία ΤΟΣΗ και μια μυτόνγκα από δω μέχρι την Θεσσαλονίκη. Κρίμα φίλε μου σήμερα ατύχησες, σήμερα το σύστημα έπεσε πάνω σου, ή μάλλον εσύ έπεσες πάνω στο σύστημα. Διάλεξες την λάθος στιγμή άνθρωπέ μου ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ! Ουπς ένα μπατσικο ήταν σταματημένο πρώτο στο φανάρι της λεωφόρου που θα κρόσαρες και ΟΥΠΣ ήσουν 5 μέτρα μακριά από το φανάρι για να δεις πότε άναψε το πράσινο. Υπεροπτικέ σπασαρχιδιστή, αναρωτιέμαι πώς ένιωσες όταν άκουσες την σειρήνα να σφυρίζει από πίσω σου. Πώς ένιωσες όταν ο αστυνομικός σε έγραψε για παράβαση του ΚΟΚ??
Ω ΠΟΣΟ ΤΟ ΧΑΡΗΚΑ! ΠΟΣΟ ΟΜΩΣ???

Δόξασυ υπάρχουν αστυνομικοί που κάνουν σωστά την δουλειά τους στον δρόμο. ΑΜΗΝ!

Μονόλογος 47 - η εφοριακίνα

Φίλη εφοριακίνα, (αν και δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο λόγο να στα χώσω... δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω αυτήν την στιγμή) επιτέλους "ξεπέταξες" την μπροστινή και ήρθε η σειρά μου (ωωω πόσο τυχερή αισθάνομαι)!!! Όχι να πάρει τώρα βρήκες να μιλήσεις στο τηλέφωνο... ααα έχει και χρόνια πολλά... να υποθέσω ότι αυτή η σταθερή συσκευή είναι της δουλειάς και έχει να κάνει με δουλειά όλο τούτο... εεε εντάξει μάλλον θα πάει μακριά η υπόθεση θα διακόψω :P ... -Θέλω, μπλα μπλα μπλα. -Οκ, θα συμπληρώσω το έγγραφο... τόση ώρα που σε κοιτάζω να παρλάρεις στο τηλέφωνο θα το είχα κάνει... Να μαστε πάλι στο κισσέ... Θα τον κοιτάζεις πολύ τον κύριο... τι τώρα θα πάρεις και τηλέφωνο??? ουφφφ το καταλάβαμε ότι δεν ξέρεις τι ακριβώς πρέπει να κάνεις με αυτό που σου ζήτησε ο ψηλός κύριος και ότι πήρες τηλέφωνο για να μάθεις!!! η δίψα για μάθηση ποτέ δεν τιμωρείτο!!! ναι ναι πες και χρόνια πολλά δεν είναι σωστό να είσαι αγενής μέρες που είναι... μα καλά σίγουρα για δουλειά πήρες τηλέφωνο... επιτέλους διεύρυνες και τους ορίζοντες σου!!! (έχω αρχίσει και βαριέμαι να σε κοιτάζω... αφάνταστα θα έλεγα...) ΤΙΙΙ???? θα πας και βόλτα??? εεε γύρνα πίσω... αααα μόνο μέχρι την ντουλάπα πήγες? εεε τι να κάνουμε θα το υποστούμε, ωωω ναι αυτός ο χοντρός φάκελος πρέπει να είναι βαρύς, εεε εντάξει δεν σε φοβάμαι θα τα καταφέρεις... ψάξε ψάξε ψάξε... yap that's it, το βρήκε θα φύγουμε σήμερα από εδώ!!! ωχ όχι... θα τα βάλει όλα πίσω στην θέση τους πάλι πφφφφ... άντε έκλεισε και ο φάκελος... τι έκλεισε δηλαδή που έφτασε η στιγμή για τα 3 υπερπεριποιημένα φιογκάκια... (χαίρομαι που δεν πακετάρεις της αιτήσεις σε συσκευασία δώρου θα φεύγαμε από εδώ το 2011 και εγώ και ο κύριος και τα άλλα 5-6 άτομα που είναι πίσω μου...) ααα ναι βοήθα και τον συνάδελφο στην απορία του, για αυτό είναι οι συνάδελφοι για να στηρίζει ο ένας τον άλλον!!! Λίγο από εδώ... λίγο από εκεί... άντε λίγο ακόμα, τυπώσαμε και αυτό που γράψαμε, για σου ψηλέ κύριε, καλά να περάσεις... ααα it's me!!! ME ME!!! τι χαρά!!! θα φύγω φέτος από εδώ!!! να η αίτηση... άντε να συμπληρώσουμε και αυτό που λείπει... τι??? θα τα αντιγράψεις όλα τώρα στο pc??? πφφφ να έρθω από μέσα που πληκτρολογώ πιο γρήγορα??? έχω δουλέψει σε καταχώρηση στοιχείων και ξέρω :P οκ οκ θα το υποστούμε... όχι τώρα το κινητό σου, ε δεν μπορείς να μιλάς και να γράψεις ταυτόχρονα? που θα πάει θα τελειώσει... δεν θα ναι πάνω από 10 πεδία, λίγα έμειναν... τηλεφώνημα ΤΕΛΟΣ, άρχισε να στροφάρει! (μάλλον βαρέθηκε να βλέπει την φάτσα μου) άντε και μερικά κλικ... από εδώ από εκεί... ααα επιτέλους το τυπώνει... γιούπι... έχω και εγώ αυτόν τον πολύτιμο αριθμό... (τώρα με έχουν φακελώσει :P) δεν δίνω και δεν χάνω το χαρτί που μου δώσατε I GOT IT!!! ANTE ΓΕΙΑ!!! καλή συνέχεια... στην αφάνταστα κουραστική βαρετή αναμονή υπόλοιποι κύριοι και κυρίες!!! Ι' M DONE!!!

Μονόλογος 46 - η καλή χρονιά

Φίλε αναγνώστη/τρια,

μάλλον σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να σου ευχηθούμε, ως συγγραφική ομάδα (πάντα), χρόνια πολλά! καλή χρονιά να έχεις ότι επιθυμείς μπλα μπλα μπλα...

{να πω όμως την αλήθεια γιατί αυτό το blog ζει στην αλήθεια (τουλάχιστον κατ' εμε) δεν έχω ιδέα που σκατά βρίσκεται η υπόλοιπη συγγραφική ομάδα... ωωω ναι αλήθεια... για την ακρίβεια μπορώ να πιθανολογήσω που βρίσκονται αλλά όχι με σιγουριά... η irene (που ακόμα μας γράφει αυτό το 1ο ποστ της :P) πρέπει να είναι κάπου στην κύπρο... η mahahou έχει χαθεί κάπου ανάμεσα σε ελλάδα και γαλλία... και η Loud Melody i have no fucking idea!!! (θα μπορούσα να γίνω κακιά και να πω ότι μπορεί να περιμένει κανέναν από τους αργοπορημένους φίλους της... αλλά ΟΧΙ δεν θα το κάνω... δεν θέλω να μου κακιώσει πριν τουλάχιστον την γνωρίσω...) εεε τι έλεγα... ααα ναι και εγώ που πήρα την παραπάνω πρωτοβουλία δεν έχω καμία όρεξη να ευχηθώ τίποτα και σε κανέναν... τέλος πάντων λόγο του ποστ και της ημέρας... καλή χρονιά... παρόλο που δεν φαίνεται καλύτερη από τις προηγούμενες και που η όλη φάση μου θυμίζει το στιλ βάλε το ψεύτικο χαμόγελο σου... εφοδιάσου με πολλές πολλές ψεύτικες ευχές και βγες εκεί έξω μοιράσε τες απλόχερα ΛΟΓΩ της ημέρας.

anyway... αν είμαστε εδώ του χρόνου τέτοια μέρα θα δούμε πως πήγε... μέχρι τότε θα κριτικάρουμε τον μίζερο τούτο κόσμο... (the last try to be on general blog topic)}

Μονόλογος 45 - ο αργοπορημένος...

Φίλε αργοπορημένε

Πρώτον, όταν καλείς κόσμο στο σπίτι σου, πρώτον δεν αλλάζεις την ώρα συνάντησης μισή ώρα πριν την ως τότε κανονισμένη ώρα.

Δεύτερον, όταν λες να συναντηθούμε 10 η ώρα εννοούμε ΜΕΧΡΙ τις 10, όχι από τις 10μιση και μετά.

Τρίτον, φρόντισε τουλάχιστον την ώρα που λες να είσαι σπίτι σου.

Και τελευταίο, όταν σου λένε, "ρε τι ώρα είναι αυτή που ήρθες" μην το παίζεις έξυπνος λέγοντας "είπαμε 10 και κάτι", βγάλε το σκασμό, σκύψε το κεφάλι και πες κι ένα συγγνώμη γάιδαρε γιατί το 10 και πέντε πουθενά δε σημαίνει 11 παρά.

Μονόλογος 44 - ο καταναλωτής

Φίλε, καταναλωτή το σαββατοκύριακο που μόλις τέλειωσε (υποτίθεται θα αναρτώταν την δευτέρα αυτό, αλλά μας έφαγε το busy schedule) ήταν πραγματικά αφιερωμένο σε σένα, μιας και τα καταστήματα ήταν ανοιχτά και την κυριακή!!! ΑΚΡΙΒΩΣ "ευκαιρία" για ψώνια...

Είχα λοιπόν σαν παιδί και εγώ (λέμε τώρα) την χαρά (που λέει ο λόγος) να βρεθώ στο πλέον διάσημο και πασίγνωστο παιχνιδάδικο αλυσίδας που το όνομα του παραπέμπει σε όνομα τύπου αεροσκάφους... έτσι λοιπόν στην απογιωτική και "εν πτήση" επίσκεψη μου τα είδα όλα που λένε, καθώς αναζητούσα λίγο έδαφος να πατήσω και όχι κανέναν αφοσιωμένο υπερκαταναλωτή με τιγκαρισμένο καρότσι και τα μωρά (κατά την μυτι(λη)νιά ετυμολογία της λέξης) του να φωνάζουν "Θέλω και εκείνο, μπαμπά"... "Μαμά, πάρε μου και αυτό"... Με έναν γρήγορο ελιγμό κατάφερα να αποφύγω το κουτί που κατέβαζε κάποιος τρίτος από ψηλά... πανικός, φασαρία και αναμπουμπούλα επικρατεί παντού... φυλακίζεσαι ανάμεσα στους μανιασμένους ψαχουλευτές που μαζεύουν από τα ράφια ότι βρουν στο διάβα τους!!! χάνεσαι μέσα στον πανικό ψάχνεις τους δικούς σου τα δυο χαζοπράματα που πήγες να πάρεις... να πάρει δεν έχει τίποτα από αυτά... εξαντλήθηκαν???!!!??? ααα να ένα ... αλλά άντε να δούμε πως φτάνεις ως εκεί... αλλάζεις διάδρομο, για να αποφύγεις το καρότσι που κλείνει τον δρόμο, "Συγνώμη, να περάσω λίγο... Ευχαριστώ" ... "Να περάσω λίγο, ευχαριστώ" ... almost there... εεε δεν είναι δίκαιο... το τσίμπησε ο μπροστινός! να πάρει! κοιτάς τριγύρω απελπισμένα για κανένα άλλο κομμάτι, τίποτα! ααα ένας υπάλληλος, πλησιάζεις με δυσκολία, περιγράφεις τι ψάχνεις, σε στέλνει στην άλλη άκρη του καταστήματος με το πρόσχημα ότι εκεί σίγουρα θα βρεις! ένα σαφάρι που θυμίζει παιχνίδια χωρίς σύνορα μόλις ξεκίνησε! κανονικά για να πας εκεί πρέπει να βγεις έξω από το κατάστημα και να ξαναμπείς αλλά ήδη κρατάς κάποια πραματάκια! αποφασίζεις να πας εσωτερικά, ανεβαίνεις στον πάνω όροφο, κίνησε όσο πιο γρήγορα γίνεται στους στενούς διαδρόμους που είναι γεμάτοι κόσμο, καρότσια και κουτιά από παιχνίδια... σχεδόν έφτασες... κατεβαίνεις ανάποδα την κυλιόμενη ράμπα, μιας και δεν υπάρχει κάθοδος, αποφεύγεις αυτούς που ανεβαίνουν... ΦΤΑΝΕΙΣ σαρώνεις το ράφι να βρεις αυτό που ψάχνεις... τίποτα άδικος κόπος, δεν υπάρχει πουθενά! τελικά συμβιβάζεσαι με κάτι παρεμφερές, επιστρέφεις να βρεις τους δικούς σου! αλλά που πήγαν; άντε να τους εντοπίσεις... καταραμένο τηλέφωνο ... δεν έχει σήμα... λίγο πιο δω, λίγο πιο εκεί... κοντά στα παράθυρα καλύτερα... να το καμπάνα! κάνεις κλήση... χτυπάει... καμία απάντηση... προχωράς σαρώνεις το κατάστημα όσο μπορείς να δεις ανάμεσα στον κόσμο και στα εμπορεύματα... μπας και είναι η τυχερή σου στιγμή! καλείς και πάλι, επιτέλους το σήκωσε! "που είστε; ... έρχομαι!"... σαφάρι και πάλι στους διαδρόμους πας επιτέλους στα ταμεία... τους βρίσκεις!!! μετά από αρκετή ώρα αναμονής καταφέρνεις να πληρώσεις και να βγεις έξω από τον πανικό... ακολουθεί ένας ακόμα ψιλοπανικός στο πάρκινγκ, αλλά ευκολάκι σε σχέση με αυτό που τράβηξες στην αρχή για να βάλεις το αμάξι σε μια θέση, επιτέλους πάμε ΣΠΙΤΙ, home sweet home!!!

Ποτέ μα ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να γίνετε αυτός ο πανικός τέτοιες μέρες... έχουμε γίνει υποχείριο τον καταναλωτισμού... μας έχουν βάλει στο τρυπάκι τους και μας κάνουν ότι θέλουν, όλα πια είναι υλικά αγαθά... και τα χριστούγεννα και ότι άλλη γιορτή θες, τα πάντα μετριούνται σε χρήμα :( what comes next???

Μονόλογος 43 - η σύγκρουση

Φίλοι έλληνες οδηγοί... (ναι είστε και εμένα οι αγαπημένοι μου...) καταλαβαίνω το γεγονός ότι θέλετε να απολαύσετε το υπέροχο στουκάρισμά σας... για αυτό άλλωστε βγήκατε και από τα αυτοκίνητα και θαυμάζετε το κατόρθωμά σας!!! ΑΑΑΑ κατά φωνή έφτασε και η μεγάλη στιγμή της φωτογράφισης... τραβάμε έξω το κινητό των 4-5 ΜΕΓΑ πιξελ και... αυτοκινητάκια χαμογελάστε... έλα τώρα... δεν πειράξει που οι ιδιοκτήτες σας, σας κατάντησαν σε αυτά τα χάλια... ΠΡΕΠΕΙ να ποζάρετε!!!

ΑΛΛΑ πρέπει να τα μαζέψετε και να φύγετε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μέσα από την μέση του δρόμου... είμαστε εδώ και 10 λεπτά ακινητοποιημένοι... μέχρι και 2ο λεωφορείο κόλλησε πίσω από το δικό μας... να μη σχολιάσω όλα τα αυτοκινητάκια π στρίβουν από εδώ και από εκεί προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο κουμφούζιο :P

Ναι, ήταν μια ακόμα "διασκεδαστική" καθημερινή επιστροφή!!!

Μονόλογος 42 - ο τεχνικός

Φίλε τεχνικέ του service υπολογιστών και κάθε service... όταν σου φέρνω το μηχάνημα μου (laptop στην περίπτωση μας - για να μην παρεξηγούμαστε... πονηρούληδες...) να το επισκευάσεις και δηλώνω στην παράδοση του ότι ο κωδικός ασφαλείας είναι ο τάδε... είναι ηλίθιο να με παίρνεις τηλέφωνο και να με ρωτάς ποιος είναι!!! στο χαρτάκι που μόλις άφησες στο πλάι τον λέει, ναι ναι ακριβώς κάτω από τον αριθμό που μόλις κάλεσες... αυτός είναι όσο και αν σου φαίνεται παράξενο!!! ΟΚ, και καλά ο κωδικός... πες ότι γίνομαι υπερβολική για αυτό... ΑΛΛΑ μπορείς από εκεί πέρα να κάνεις σωστά την δουλειά σου??? σου ζήτησα εγώ να μου παρασημοφορήσεις όλο το λουστρασιόν καπάκι μου με γρατσουνιές??? παλιο-ατζαμή!!! πες ότι και ΑΥΤΟ το παραβλέπουμε... γιατί έπρεπε να το γυρίσεις ανάποδα για να το ξεβιδώσεις... ΑΛΛΑ δεν μπορώ να δεχτώ ότι το ΔΕΞΙ κλικ δεν δουλεύει... ΕΛΕΟΣ... 3 φορές τον έχω κατεβάσει κάθε φορά αλλάζετε και μια βλακιούλα... και όταν επιτέλους δουλεύει τον έχετε μισοσυνδέσει... μα πως την έχετε δει... δεν έχω άλλη δουλειά να κάνω??? ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! απαιτώ να κάνεις σωστά την δουλειά σου και την επόμενη φορά να σιγουρευτείς ότι δεν χάλασες ΤΙΠΟΤΕ από αυτά που ήδη δούλευαν.-

Μονόλογος 41 - η προωθήτρια

Φίλη μου υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων γυμναστηρίου σταμάτα να φέρεσαι σαν ψηφοθήρας. Δεν είμαι ψάρι να με ψαρέψεις, έχω νοημοσύνη, έχω ενα κάποιο iq. Δεν χρειάζεται να με παίρνεις τηλέφωνο κάθε μέρα και να με ρωτάς δήθεν πως είναι το ποδάρι μου ή η μέση μου για να με πείσεις για την σημασία της γυμναστικής στο δικό σου συγκεκριμένα γυμναστήριο. Το 'ξερα πως θα γίνει αυτό όταν σου έδινα τα στοιχεία μου, αλλά τόσους μήνες έπρεπε να καταλάβεις πως δεν έχω σκοπό να χαλάω 150 ευρώ μηνιάτικο για να ρχομαι να γυμνάζομαι στον κρύο χώρο που προωθείς. Τράβηξε πολύ αυτή η βαλίτσα. Με κούρασες και δεν θέλω να σε βρίσω, αλλά με προκαλείς. Μην με προκαλείς.....

Μονόλογος 40 - το σύχρονο "σκυλάκι"

Φίλη μου, καλή καλή μου φίλη, ναι εσύ που το έχεις με τα τεχνολογικά gadget και δει με το handsfree νομίζω ότι έφτασε η μεγάλη στιγμή... να το μαζέψεις γιατί σέρνεστε πίσω σου... καθώς από κάπου ξεπιάστηκε - γλίστρησε (άσε είναι πολύ ατίθασα τελευταία... το έχω παρατηρήσει και στα ακουστικά μου... παραλίγο να φάω τα μούτρα μου προχτές...) και κρέμεται από την τσάντα σκουπίζοντας το φαινομενικά καθαρό και αστραφτερό πάτωμα της αποβάθρας (μετρό - Συγγρού Φιξ, αν δεν απατώμαι) ... Κάθομαι μέσα από τον συρμό και σε παρακολουθώ με προσήλωσή... και υπολογίζω πότε και ποιος θα το πατήσει... με αποτέλεσμα κάτι να σε τραβήξει προς τα πίσω... όχι τώρα, ούτε αυτό το πόδι δεν το πάτησε... αχχχ ξυστά και θα το πατούσε ο ψηλός... τίποτα! πηγαίνεις προς τις κυλιόμενες... λες να μπλεχτεί το καλώδιο στις σχισμές τους??? άγνωστο... χάνεσαι στο πλήθος... ενώ ο συρμός αποχωρεί και έτσι και αλλιώς χάνω την οπτική επαφή :(

ΥΓ. καλείτε όποιος γνωρίζει τι απέγινε στην συνέχεια της ιστορίας μας στο ατίθασο handsfree να το καταθέσει... ευχαριστώ.

Μονόλογος 39 - εγώωωωω (τραγουδιστό)

Φίλε εαυτέ μου...συγκεκριμένα φίλε γυναικείε εαυτέ μου (καλά νταξ δεν μπορείς να είσαι και τίποτα άλλο :S). Πάψε πια! Ήσουν για ένα μεγάλο διάστημα σαν ανάποδο γαμώτο και αποφάσισες να γίνεις ένα θαυμαστικό. Έκανες την αυτοκριτική σου, έκλαψες τα λάθη σου και αποφάσισες να μην κλάψεις άλλο...και δεν κλαις άλλο. Όμως κάτι σου συμβαίνει ω τρανότατα ηλίθιε εαυτέ μου. Αφήνεις την απογοήτευση να σε κατακλύσει πάλι? ΟΧΙ! Αφήνεις μια ερωτική αποτυχία να σου χαλά την διάθεση όπως έκανε παλιά? ΟΧΙ! Ξύπνα εαυτέ! Κανένας δεν θα αξίζει πιο πολλά από όσα μπορεί να σου δώσει, πάρ'το χαμπάρι. Κανένας δεν αξίζει να σε κάνει να νιώθεις μόνη και άχρηστη. Εσύ εαυτέ? Που κατάφερες να φτάσεις τόσο ψηλά με την αξία σου? Να κάθεσαι και να πίνεις ακράτητα ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΒΟΣΠΟΡΟ (χα!) για κάτι τόσο χαζό πια? Να κάθεσαι να σαπίζεις σε ένα δωμάτιο μπροστά από μια φωτεινή οθόνη περιμένοντας κάτι, ένα στοιχείο, ένα pop-up του msn να δεις αν θα σε δει κι αν θα σου μιλήσει? Γελοίε εαυτέ, αξίζεις κι εσύ ένα κράξιμο που φέρεσαι σαν χαζογκόμενα που δεν μπορεί να βγάλει από τον μυαλό της έναν μαλακισμένο άντρα. Και δε σου λέω να το πάρεις φεμινιστικά, ούτε ονειροπόλα, αλλά να το πάρεις φυσιολογικά. Ήταν κάτι και πέρασε. Νταξ, πληγώθηκες, σου ράγισε η καρδιά, σου φυτρώσαν κέρατα, κόλλησες aids (lol sorry αυτο ήταν υπερβολή)... έχασες την γη κάτω από τα πόδια σου, έχασες πάσα ιδέα, την αυτοπεποίθησή σου, την εμπιστοσύνη σου. Και μετά αποβλακώθηκες και κλείστηκες σε μια τρύπα, στον εαυτό σου πίνοντας και μεθώντας (ωχ αμάν μέρα νύχτα τραααγουδώ ωχ αμάν) μέσα στον άθλιο καταθληπτικό σου εφιάλτη. Ξύπναγες πού και πού να πεις μια τυχαία κακία, από την οποία μόνο εσύ θεωρούσες ότι είχες καλό αποτέλεσμα και ο άλλος σε είχε γραμμένη στα άγραφα. Ναι πρώην καταθληπτικέ και πρώην μίζερε εαυτέ...ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ. Βγες επιτέλους έξω να δεις την φύση να παραλύει από το κρύο και τα πιπινομάναρα να τρίβουν καχεκτικά τα κόκκινα μαγουλάκια τους και πες μου μετά για κατάθλιψη...ΟΦΟΥΥΥΥΥ...πάλι με νευρίασες. Βλαμένε εαυτέ!

Υ.Γ : Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε μένα (γιατί είναι αυτοκριτική) και σε όλες τις γνωστές (εχμ εχμ καταλαβαίνουν καλά ποιες) και μη που τους ταλάνιζε κάτι παρόμοιο με το παραπάνω. Yes sir!

Μονόλογος 38 - o βομβιστής

Φίλε βομβιστή - φαρσαδόρε (μιας και δεν άκουσα κανένα μπουμ - και φάνηκαν όλα στην θέση τους), που βάζεις στο στόχαστρο την τράπεζα της περιοχής... έχεις υπό όψιν σου ότι ακόμα και τα λεωφορεία είναι αναγκασμένα να αλλάξουν δρομολόγιο (και μάλιστα κατά πολύ...) μοναχά για πάρτη σου??? ... όχι τίποτε άλλο τους ταλαιπωρούνται και οι υπόλοιποι επιβάτες, κρίμα δεν είναι τους καημένους :P ... εμένα προσωπικά δε με χάλασε καθόλου κάθε άλλο μια χαρά μου έκαστε που έφτασα και 10 λεπτά νωρίτερα!!! μήπως να το κανονίζαμε και για αύριο??? εεε καταπληκτικέ φίλε?