Μονόλογος 45 - ο αργοπορημένος...

Φίλε αργοπορημένε

Πρώτον, όταν καλείς κόσμο στο σπίτι σου, πρώτον δεν αλλάζεις την ώρα συνάντησης μισή ώρα πριν την ως τότε κανονισμένη ώρα.

Δεύτερον, όταν λες να συναντηθούμε 10 η ώρα εννοούμε ΜΕΧΡΙ τις 10, όχι από τις 10μιση και μετά.

Τρίτον, φρόντισε τουλάχιστον την ώρα που λες να είσαι σπίτι σου.

Και τελευταίο, όταν σου λένε, "ρε τι ώρα είναι αυτή που ήρθες" μην το παίζεις έξυπνος λέγοντας "είπαμε 10 και κάτι", βγάλε το σκασμό, σκύψε το κεφάλι και πες κι ένα συγγνώμη γάιδαρε γιατί το 10 και πέντε πουθενά δε σημαίνει 11 παρά.

Μονόλογος 44 - ο καταναλωτής

Φίλε, καταναλωτή το σαββατοκύριακο που μόλις τέλειωσε (υποτίθεται θα αναρτώταν την δευτέρα αυτό, αλλά μας έφαγε το busy schedule) ήταν πραγματικά αφιερωμένο σε σένα, μιας και τα καταστήματα ήταν ανοιχτά και την κυριακή!!! ΑΚΡΙΒΩΣ "ευκαιρία" για ψώνια...

Είχα λοιπόν σαν παιδί και εγώ (λέμε τώρα) την χαρά (που λέει ο λόγος) να βρεθώ στο πλέον διάσημο και πασίγνωστο παιχνιδάδικο αλυσίδας που το όνομα του παραπέμπει σε όνομα τύπου αεροσκάφους... έτσι λοιπόν στην απογιωτική και "εν πτήση" επίσκεψη μου τα είδα όλα που λένε, καθώς αναζητούσα λίγο έδαφος να πατήσω και όχι κανέναν αφοσιωμένο υπερκαταναλωτή με τιγκαρισμένο καρότσι και τα μωρά (κατά την μυτι(λη)νιά ετυμολογία της λέξης) του να φωνάζουν "Θέλω και εκείνο, μπαμπά"... "Μαμά, πάρε μου και αυτό"... Με έναν γρήγορο ελιγμό κατάφερα να αποφύγω το κουτί που κατέβαζε κάποιος τρίτος από ψηλά... πανικός, φασαρία και αναμπουμπούλα επικρατεί παντού... φυλακίζεσαι ανάμεσα στους μανιασμένους ψαχουλευτές που μαζεύουν από τα ράφια ότι βρουν στο διάβα τους!!! χάνεσαι μέσα στον πανικό ψάχνεις τους δικούς σου τα δυο χαζοπράματα που πήγες να πάρεις... να πάρει δεν έχει τίποτα από αυτά... εξαντλήθηκαν???!!!??? ααα να ένα ... αλλά άντε να δούμε πως φτάνεις ως εκεί... αλλάζεις διάδρομο, για να αποφύγεις το καρότσι που κλείνει τον δρόμο, "Συγνώμη, να περάσω λίγο... Ευχαριστώ" ... "Να περάσω λίγο, ευχαριστώ" ... almost there... εεε δεν είναι δίκαιο... το τσίμπησε ο μπροστινός! να πάρει! κοιτάς τριγύρω απελπισμένα για κανένα άλλο κομμάτι, τίποτα! ααα ένας υπάλληλος, πλησιάζεις με δυσκολία, περιγράφεις τι ψάχνεις, σε στέλνει στην άλλη άκρη του καταστήματος με το πρόσχημα ότι εκεί σίγουρα θα βρεις! ένα σαφάρι που θυμίζει παιχνίδια χωρίς σύνορα μόλις ξεκίνησε! κανονικά για να πας εκεί πρέπει να βγεις έξω από το κατάστημα και να ξαναμπείς αλλά ήδη κρατάς κάποια πραματάκια! αποφασίζεις να πας εσωτερικά, ανεβαίνεις στον πάνω όροφο, κίνησε όσο πιο γρήγορα γίνεται στους στενούς διαδρόμους που είναι γεμάτοι κόσμο, καρότσια και κουτιά από παιχνίδια... σχεδόν έφτασες... κατεβαίνεις ανάποδα την κυλιόμενη ράμπα, μιας και δεν υπάρχει κάθοδος, αποφεύγεις αυτούς που ανεβαίνουν... ΦΤΑΝΕΙΣ σαρώνεις το ράφι να βρεις αυτό που ψάχνεις... τίποτα άδικος κόπος, δεν υπάρχει πουθενά! τελικά συμβιβάζεσαι με κάτι παρεμφερές, επιστρέφεις να βρεις τους δικούς σου! αλλά που πήγαν; άντε να τους εντοπίσεις... καταραμένο τηλέφωνο ... δεν έχει σήμα... λίγο πιο δω, λίγο πιο εκεί... κοντά στα παράθυρα καλύτερα... να το καμπάνα! κάνεις κλήση... χτυπάει... καμία απάντηση... προχωράς σαρώνεις το κατάστημα όσο μπορείς να δεις ανάμεσα στον κόσμο και στα εμπορεύματα... μπας και είναι η τυχερή σου στιγμή! καλείς και πάλι, επιτέλους το σήκωσε! "που είστε; ... έρχομαι!"... σαφάρι και πάλι στους διαδρόμους πας επιτέλους στα ταμεία... τους βρίσκεις!!! μετά από αρκετή ώρα αναμονής καταφέρνεις να πληρώσεις και να βγεις έξω από τον πανικό... ακολουθεί ένας ακόμα ψιλοπανικός στο πάρκινγκ, αλλά ευκολάκι σε σχέση με αυτό που τράβηξες στην αρχή για να βάλεις το αμάξι σε μια θέση, επιτέλους πάμε ΣΠΙΤΙ, home sweet home!!!

Ποτέ μα ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να γίνετε αυτός ο πανικός τέτοιες μέρες... έχουμε γίνει υποχείριο τον καταναλωτισμού... μας έχουν βάλει στο τρυπάκι τους και μας κάνουν ότι θέλουν, όλα πια είναι υλικά αγαθά... και τα χριστούγεννα και ότι άλλη γιορτή θες, τα πάντα μετριούνται σε χρήμα :( what comes next???

Μονόλογος 43 - η σύγκρουση

Φίλοι έλληνες οδηγοί... (ναι είστε και εμένα οι αγαπημένοι μου...) καταλαβαίνω το γεγονός ότι θέλετε να απολαύσετε το υπέροχο στουκάρισμά σας... για αυτό άλλωστε βγήκατε και από τα αυτοκίνητα και θαυμάζετε το κατόρθωμά σας!!! ΑΑΑΑ κατά φωνή έφτασε και η μεγάλη στιγμή της φωτογράφισης... τραβάμε έξω το κινητό των 4-5 ΜΕΓΑ πιξελ και... αυτοκινητάκια χαμογελάστε... έλα τώρα... δεν πειράξει που οι ιδιοκτήτες σας, σας κατάντησαν σε αυτά τα χάλια... ΠΡΕΠΕΙ να ποζάρετε!!!

ΑΛΛΑ πρέπει να τα μαζέψετε και να φύγετε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μέσα από την μέση του δρόμου... είμαστε εδώ και 10 λεπτά ακινητοποιημένοι... μέχρι και 2ο λεωφορείο κόλλησε πίσω από το δικό μας... να μη σχολιάσω όλα τα αυτοκινητάκια π στρίβουν από εδώ και από εκεί προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο κουμφούζιο :P

Ναι, ήταν μια ακόμα "διασκεδαστική" καθημερινή επιστροφή!!!

Μονόλογος 42 - ο τεχνικός

Φίλε τεχνικέ του service υπολογιστών και κάθε service... όταν σου φέρνω το μηχάνημα μου (laptop στην περίπτωση μας - για να μην παρεξηγούμαστε... πονηρούληδες...) να το επισκευάσεις και δηλώνω στην παράδοση του ότι ο κωδικός ασφαλείας είναι ο τάδε... είναι ηλίθιο να με παίρνεις τηλέφωνο και να με ρωτάς ποιος είναι!!! στο χαρτάκι που μόλις άφησες στο πλάι τον λέει, ναι ναι ακριβώς κάτω από τον αριθμό που μόλις κάλεσες... αυτός είναι όσο και αν σου φαίνεται παράξενο!!! ΟΚ, και καλά ο κωδικός... πες ότι γίνομαι υπερβολική για αυτό... ΑΛΛΑ μπορείς από εκεί πέρα να κάνεις σωστά την δουλειά σου??? σου ζήτησα εγώ να μου παρασημοφορήσεις όλο το λουστρασιόν καπάκι μου με γρατσουνιές??? παλιο-ατζαμή!!! πες ότι και ΑΥΤΟ το παραβλέπουμε... γιατί έπρεπε να το γυρίσεις ανάποδα για να το ξεβιδώσεις... ΑΛΛΑ δεν μπορώ να δεχτώ ότι το ΔΕΞΙ κλικ δεν δουλεύει... ΕΛΕΟΣ... 3 φορές τον έχω κατεβάσει κάθε φορά αλλάζετε και μια βλακιούλα... και όταν επιτέλους δουλεύει τον έχετε μισοσυνδέσει... μα πως την έχετε δει... δεν έχω άλλη δουλειά να κάνω??? ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! απαιτώ να κάνεις σωστά την δουλειά σου και την επόμενη φορά να σιγουρευτείς ότι δεν χάλασες ΤΙΠΟΤΕ από αυτά που ήδη δούλευαν.-

Μονόλογος 41 - η προωθήτρια

Φίλη μου υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων γυμναστηρίου σταμάτα να φέρεσαι σαν ψηφοθήρας. Δεν είμαι ψάρι να με ψαρέψεις, έχω νοημοσύνη, έχω ενα κάποιο iq. Δεν χρειάζεται να με παίρνεις τηλέφωνο κάθε μέρα και να με ρωτάς δήθεν πως είναι το ποδάρι μου ή η μέση μου για να με πείσεις για την σημασία της γυμναστικής στο δικό σου συγκεκριμένα γυμναστήριο. Το 'ξερα πως θα γίνει αυτό όταν σου έδινα τα στοιχεία μου, αλλά τόσους μήνες έπρεπε να καταλάβεις πως δεν έχω σκοπό να χαλάω 150 ευρώ μηνιάτικο για να ρχομαι να γυμνάζομαι στον κρύο χώρο που προωθείς. Τράβηξε πολύ αυτή η βαλίτσα. Με κούρασες και δεν θέλω να σε βρίσω, αλλά με προκαλείς. Μην με προκαλείς.....

Μονόλογος 40 - το σύχρονο "σκυλάκι"

Φίλη μου, καλή καλή μου φίλη, ναι εσύ που το έχεις με τα τεχνολογικά gadget και δει με το handsfree νομίζω ότι έφτασε η μεγάλη στιγμή... να το μαζέψεις γιατί σέρνεστε πίσω σου... καθώς από κάπου ξεπιάστηκε - γλίστρησε (άσε είναι πολύ ατίθασα τελευταία... το έχω παρατηρήσει και στα ακουστικά μου... παραλίγο να φάω τα μούτρα μου προχτές...) και κρέμεται από την τσάντα σκουπίζοντας το φαινομενικά καθαρό και αστραφτερό πάτωμα της αποβάθρας (μετρό - Συγγρού Φιξ, αν δεν απατώμαι) ... Κάθομαι μέσα από τον συρμό και σε παρακολουθώ με προσήλωσή... και υπολογίζω πότε και ποιος θα το πατήσει... με αποτέλεσμα κάτι να σε τραβήξει προς τα πίσω... όχι τώρα, ούτε αυτό το πόδι δεν το πάτησε... αχχχ ξυστά και θα το πατούσε ο ψηλός... τίποτα! πηγαίνεις προς τις κυλιόμενες... λες να μπλεχτεί το καλώδιο στις σχισμές τους??? άγνωστο... χάνεσαι στο πλήθος... ενώ ο συρμός αποχωρεί και έτσι και αλλιώς χάνω την οπτική επαφή :(

ΥΓ. καλείτε όποιος γνωρίζει τι απέγινε στην συνέχεια της ιστορίας μας στο ατίθασο handsfree να το καταθέσει... ευχαριστώ.

Μονόλογος 39 - εγώωωωω (τραγουδιστό)

Φίλε εαυτέ μου...συγκεκριμένα φίλε γυναικείε εαυτέ μου (καλά νταξ δεν μπορείς να είσαι και τίποτα άλλο :S). Πάψε πια! Ήσουν για ένα μεγάλο διάστημα σαν ανάποδο γαμώτο και αποφάσισες να γίνεις ένα θαυμαστικό. Έκανες την αυτοκριτική σου, έκλαψες τα λάθη σου και αποφάσισες να μην κλάψεις άλλο...και δεν κλαις άλλο. Όμως κάτι σου συμβαίνει ω τρανότατα ηλίθιε εαυτέ μου. Αφήνεις την απογοήτευση να σε κατακλύσει πάλι? ΟΧΙ! Αφήνεις μια ερωτική αποτυχία να σου χαλά την διάθεση όπως έκανε παλιά? ΟΧΙ! Ξύπνα εαυτέ! Κανένας δεν θα αξίζει πιο πολλά από όσα μπορεί να σου δώσει, πάρ'το χαμπάρι. Κανένας δεν αξίζει να σε κάνει να νιώθεις μόνη και άχρηστη. Εσύ εαυτέ? Που κατάφερες να φτάσεις τόσο ψηλά με την αξία σου? Να κάθεσαι και να πίνεις ακράτητα ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΒΟΣΠΟΡΟ (χα!) για κάτι τόσο χαζό πια? Να κάθεσαι να σαπίζεις σε ένα δωμάτιο μπροστά από μια φωτεινή οθόνη περιμένοντας κάτι, ένα στοιχείο, ένα pop-up του msn να δεις αν θα σε δει κι αν θα σου μιλήσει? Γελοίε εαυτέ, αξίζεις κι εσύ ένα κράξιμο που φέρεσαι σαν χαζογκόμενα που δεν μπορεί να βγάλει από τον μυαλό της έναν μαλακισμένο άντρα. Και δε σου λέω να το πάρεις φεμινιστικά, ούτε ονειροπόλα, αλλά να το πάρεις φυσιολογικά. Ήταν κάτι και πέρασε. Νταξ, πληγώθηκες, σου ράγισε η καρδιά, σου φυτρώσαν κέρατα, κόλλησες aids (lol sorry αυτο ήταν υπερβολή)... έχασες την γη κάτω από τα πόδια σου, έχασες πάσα ιδέα, την αυτοπεποίθησή σου, την εμπιστοσύνη σου. Και μετά αποβλακώθηκες και κλείστηκες σε μια τρύπα, στον εαυτό σου πίνοντας και μεθώντας (ωχ αμάν μέρα νύχτα τραααγουδώ ωχ αμάν) μέσα στον άθλιο καταθληπτικό σου εφιάλτη. Ξύπναγες πού και πού να πεις μια τυχαία κακία, από την οποία μόνο εσύ θεωρούσες ότι είχες καλό αποτέλεσμα και ο άλλος σε είχε γραμμένη στα άγραφα. Ναι πρώην καταθληπτικέ και πρώην μίζερε εαυτέ...ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ. Βγες επιτέλους έξω να δεις την φύση να παραλύει από το κρύο και τα πιπινομάναρα να τρίβουν καχεκτικά τα κόκκινα μαγουλάκια τους και πες μου μετά για κατάθλιψη...ΟΦΟΥΥΥΥΥ...πάλι με νευρίασες. Βλαμένε εαυτέ!

Υ.Γ : Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε μένα (γιατί είναι αυτοκριτική) και σε όλες τις γνωστές (εχμ εχμ καταλαβαίνουν καλά ποιες) και μη που τους ταλάνιζε κάτι παρόμοιο με το παραπάνω. Yes sir!

Μονόλογος 38 - o βομβιστής

Φίλε βομβιστή - φαρσαδόρε (μιας και δεν άκουσα κανένα μπουμ - και φάνηκαν όλα στην θέση τους), που βάζεις στο στόχαστρο την τράπεζα της περιοχής... έχεις υπό όψιν σου ότι ακόμα και τα λεωφορεία είναι αναγκασμένα να αλλάξουν δρομολόγιο (και μάλιστα κατά πολύ...) μοναχά για πάρτη σου??? ... όχι τίποτε άλλο τους ταλαιπωρούνται και οι υπόλοιποι επιβάτες, κρίμα δεν είναι τους καημένους :P ... εμένα προσωπικά δε με χάλασε καθόλου κάθε άλλο μια χαρά μου έκαστε που έφτασα και 10 λεπτά νωρίτερα!!! μήπως να το κανονίζαμε και για αύριο??? εεε καταπληκτικέ φίλε?

Μονόλογος 37 - η "νομίζω ότι ο κόσμος μου ανήκει"

Φίλη ενοχλητική συμφοιτήτρια. Εντάξει, το έχουμε καταλάβει καιρό ότι είσαι ζώο ακοινώνητο αλλά σήκωνε το κουλό σου όταν έχεις απορία ή θες να πεις κάτι. Μην πετάγεσαι σαν κλανιά που την πίεζαν για ώρες.

Ντάξει μπράβο σου που θες να το παίζεις έξυπνη (αν και αποτυχημένα γιατί κάνεις ανόητες παρατηρήσεις) αλλά επιτέλους σεβάσου τον κόσμο γύρω σου. Δε σου ανήκει η αίθουσα, ούτε η ώρα του μαθήματος, ούτε ο καθηγητής. Καμιά μέρα δε θα κρατηθώ και θα στην πω κι όχι τίποτα άλλο θα το κάνω και τζάμπα γιατί δε θα το καταλάβεις.

Έχει γεμίσει ο τόπος ψωνισμένους ξερόλες ρε φίλε! Περνάνε ένα δύσκολο μάθημα με 5 και νομίζουν ότι έγιναν Θεοί και τα έμαθαν όλα. Αλήθεια κοπελιά, οι γονείς σου δε σου έμαθαν τι σημαίνει σεβασμός; Ή δεν έχεις ούτε καν για τον εαυτό σου γι αυτό δε μπορείς να έχεις και για τους υπόλοιπους; Δεσποινίς "δηλαδή οι καφέ νάνοι είναι οι καστανοί;" όχι μωρή οι καφέ νάνοι είναι οι μπλε αλλά τους λέμε καφέ για να σου ρίξουμε παγίδα. ΟΥΣΤ!

Μονόλογος 36 - το τσιγαράκι σου και σε άλλο "λεωφορείο"

Φίλε, καραγκιόζη (η πιο ήπια προσφώνηση που σου ταιριάζει...) μαθητή του εσπερινού που σου έδειραν και τον καθηγητή... για πόσο ΕΞΥΠΝΟΣ περνιέσαι που μου μπαίνεις μέσα στο λεωφορείο με το τσιγαριλίκι αναμμένο... στο αμάξι του πατέρα σου και της μάνας σου έχεις τα balls να το κάνεις??? ή εκεί δε σε παίρνει... άι λοιπόν στο καλό και σταμάτα να μας πουλάς μούρη να πας να καπνίσεις πουθενά αλλού κύριε ΕΞΥΠΝΑΚΙΑ... εδώ είναι ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ και όχι το αμαξάκι σου :P έτσι επιδεικνύεις την ΒΛΑΚΕΙΑ σου και τίποτε άλλο ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ . -

Μονόλογος 35 - τρέχα να προλάβεις

Φιλενάδα τι έγινε? Βγήκαμε για ψώνια με την κοράκλα στο ΙΚΕΑ? Βάλαμε τον Φιλιππινέζο να παρκάρει την λιμουζίνα στο pathetic παρκινγκ του φτηνιάρικου σουηδικού καταστήματος, με τα κεφτεδάκια "μπαλάκια του τέννις" και πήγαμε να ψωνίσουμε καναπέ για το 70κοστό εξοχικό μας?
Οι πλούσιοι κυρίες και κύριοι μου είναι οι κατακτητές αυτού του κόσμου. Εντάξει για να μην τους παίρνει όλους η μπάλα οι πλούσιοι της παρακάτω κατηγορίας.Τα πρόχειρα ρούχα τους κοστίζουν το ελάχιστο 500 ευρώ. Έχουν Φιλιππινέζο να τους κουβαλά στα μαγαζιά με υπερπολιτελέστατα "πρόχειρα" αμάξια. Δεν κοιτάνε βέβαια που τα παιδιά τους βγαίνουν άσχημες κυρίες με χοντρούς κώλους...σημασία έχουν τα πολύτιμα στολίδια που κοσμούν τους καρπούς και τα αυτιά τους.
Πιάνουν ένα απο τα 1500 μικροπραγματάκια που βρίσκονται στο καρότσι που σέρνει ο Φιλιππινέζος και μετά τρέχουν προς το ταμείο. Στον δρόμο τους πατάνε τον οποιοδήποτε κοινό μεροκαματιάρη, που βρήκε λίγο χρόνο σε μια αργία να πάει να ψωνίσει με τα παιδιά του ένα πουφ που είχαν μπανίσει τους τελευταίους 5 μήνες...
Συγνώμη και πάλι, αυτή είναι κλασική ελληνική συμπεριφορά του "ποιος θα φτάσει πρώτος", διότι όπως και να το κάνουμε εμείς είμαστε πιο γαμάτοι από όλους τους άλλους και πρέπει να τους φάμε την θέση. Το ζήτημα είναι πως περιμένεις από έναν άνθρωπο μεγαλωμένο στην χλιδή πιο πολιτισμένη συμπεριφορά και σου βγαίνει το αντίθετο. Εύλογα βγάζω λοιπόν το συμπέρασμα του ψευτο-ανώτερου ανθρώπου με την μεγάλη τσέπη.
Σπρώξε και δάγκωσε με τα χρυσά δόντια και πέτα και τον Φιλιππινέζο πάνω μας για να φτάσεις πρώτη στο ταμείο κυρά μου και να χτυπήσει πρώτα τα δικά σου 1500 μικροαντικείμενα η ταμείας κι όχι το ένα πουφ που αγόρασε ο κοινός μεροκαματιάρης... ΕΧΕΙΣ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΠΡΑΒΟ!!!

Μονόλογος 34 - ο καπνιστής

Φίλε χαρμανιασμένε καπνιστή, καταλαβαίνω την ανεφ προηγουμένου εξάρτηση σου και ότι δεν μπορείς να κάνεις λεπτό χωρίς τον γεμάτο πίσσα και νικοτίνη μολυσματικό αέρα σου... αλλά μου την δίνει αφάνταστα όταν περπατάω στον δρόμο να πάω στην δουλειά μου να είμαι αναγκασμένη να σε αναπνέω γιατί απλά είχα την ατυχία να κατέβω πίσω σου στο λεωφορείο... ή απλά να βρεθώ εκεί... επίσης δεν μου αρέσει να σε συναντώ στην καφετέριες στο διπλανό τραπέζι, στην βόλτα μου, στο λεωφορείο μόλις έσβηνες το τσιγάρο και γενικά ΠΟΥΘΕΝΑ!!! και συ μωρή έλα απ την άλλη γιατί όπως καθίσαμε πάλι πάνω μου έρχεται και θα αρχίσω να κάνω σαν τον σπαστικό αντικαπνιστή του geokar... να πάρει!!!

(επειδή όλοι έχουμε το δικό μας point of view, και αυτό το blog οφείλει όσο μπορεί να δίνει την ευκαιρία σε όλες τις πλευρές για τις απόψεις τους)

Μονόλογος 33 - ο αντικαπνιστής

Φίλε υπερβολικέ αντικαπνιστή, αυτό είναι αφιερωμένο σε σένα given to the blog as "Τσιγαρόβηχας" by its writer ...

Έρχεται και ο χειμώνας σιγά-σιγά και μαζί με όλα τα δεινά που φέρνει (βλέπε σπασμένα πόδια από το σκι, μισό πορτ-παγκαζ χαρτομάντιλα και έξαρση πωλήσεων του Tamiflu - θα επεκταθώ και σ'αυτά εν καιρώ), αρχίζουν δειλά δειλά να μαζεύονται τα παράνομα απλωμένα τραπεζάκια των cafe/bar/club (είναι πιο trendy να τα λες έτσι, άσχετα που όλα είναι μπουζούκια χωρίς live ορχήστρα)...

Και μαζί με τα τραπεζάκια, αρχίζουν να μαζεύονται και όλοι αυτοί οι ενοχλητικοί που κάθε φορά, με το που εντοπίσουν κάποιον να καπνίζει σε απόσταση 3,14 χλμ, αρχίζουν και βήχουν λες και θα αποδημήσουν εις Κύριον σε 5 λεπτά! Να μη θυμίσω δε και τον τετραψήφιο 1142, που κάποιοι το έχουν βάλει στο speed dial του κινητού!!

Τώρα τους έπιασε ο φόβος μην πεθάνουν και ρεζιλεύονται οι ίδιοι και η παρέα τους μαζί τους! Από το τσιγάρο του γείτονα θα πεθάνεις κι εσύ!

Δε κοιτάς τι μασαμπουκώνεις κάθε φορά που βγαίνεις - που χρειάζεσαι μιάμιση αγελάδα και 2 στρέμματα αμπέλια για να σταματήσεις να τρως, και όχι γιατί θέλεις αλλά γιατί δεν έμειναν άλλα κουμπιά στο παντελόνι να ξεκουμπώσεις από το πρήξιμο της κοιλιάς σου!

Μόλις εντοπίσουν τσιγάρο, λοιπόν, άσχετα αν και πριν ερχόταν ο καπνός επάνω τους, παθαίνουν έξαφνα και σχεδόν κινηματογραφικά, κρίση άσθματος! Η οποία συνοδεύεται από τρισχαριτωμένα επιφωνήματα και εκφράσεις του τύπου, "θα με πεθάνεις, χωριάτη, να πας να καπνίσεις μπροστά στο παιδί σου" και άλλα πιο κόσμια που δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω!

Ναι, ναι, το παθητικό κάπνισμα εφευρέθηκε για να σκοτώσει εσένα που κατά τα άλλα έχεις μια καθώς πρέπει υγιεινή ζωή! Τρως κι εσύ είδη υγιεινής σαν τη Λαίδη?

Το κινητό σου δεν εκπέμπει ακτινοβολία,
Τα λιπαρά της διατροφής σου είναι μόλις 30-35% και όλα φυτικά υποθέτω,
Η δικιά σου Coca-Cola ΔΕΝ έχει 30 γραμμάρια καθαρής ζάχαρης στο ΚΑΘΕ ποτήρι,
Πίνεις ΕΝΑ μόνο ποτήρι κόκκινο κρασί όταν βγαίνεις, φυσικά,
και οπωσδήποτε γυμνάζεσαι καθημερινά μασώντας τσίχλες...

Πάρτε το χαμπάρι, δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές μόνο ΑΝΤΙΠΑΘΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!

by geokar : thanks man ;)

Μονόλογος 32 - ο φιλάρας με τις παρωπίδες

Φίλε φανατικέ, φανατικέ σε οποιοδήποτε θέμα, δε με νοιάζει τι ομάδα, θρησκεία, τρόπο ζωής, κόμμα, περιοχή, άτομα, καταστάσεις, ιστορίες υποστηρίζεις και πόσο πολύ σε επηρεάζει, σταμάτα να προσπαθείς να αλλάξεις τη γνώμη των άλλων με το έτσι θέλω.

Μα είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι με το επιχείρημα, έτσι με έμαθαν από μικρή, να πειστώ ότι αυτό που λες είναι σωστό κι έχει βάση;;; Ή όταν έχεις ένα τρόπο αντιμετώπισης μόνο σε πράγματα που σε συμφέρουν και σε άλλους τομείς αλλάζεις επειδή έτσι σε βολεύει με πείθεις; Τι σκατά προσπαθείς και γιατί; Δε γουστάρω να με ενοχλείς για κάτι, αν πιστεύω -κατά τη γνώμη σου- λάθος, πιστεύω κατά τη γνώμη ΣΟΥ και μόνο. Δε σημαίνει ότι επειδή εσύ δε συμφωνείς μαζί μου, ολόκληρη η κοινωνία είναι έτσι. Για όνομα!!!

Πέραν του ότι προσπαθείς λοιπόν απεγνωσμένα να πείθεις τους άλλους ότι οι κομματικές, θρησκευτικές, ποδοσφαιρικές και μπλα μπλα μπλα απόψεις σου είναι σωστές, δεν παρουσιάζεις και σωστά επιχειρήματα για να υποστηρίξεις τη γνώμη σου. Τι πάει να πει έτσι σε έμαθαν; Κι εμένα με έμαθαν κάπως όταν ήμουν μικρή αλλά μετά είδα τον κόσμο με τα δικά μου μάτια, εξελίχθηκα, δεν έμεινα να υπακούω τυφλά πεποιθήσεις και πιστεύω άλλων. Αν δεν έχεις πεποιθήσεις σχηματισμένες από εσένα ΤΙ ΣΚΑΤΑ προσωπικότητα έχεις; Αυτή που σου έφτιαξαν οι γονείς σου; Ή η δασκάλα του κατηχητικού; Κι εγώ πήγα κατηχητικό, στην ίδια ηλικία με σένα αλλά υπάρχει μια διαφορά, εσένα σε έστειλαν οι γονείς σου με το ζόρι, εγώ πήγα μόνη μου για να μάθω, να λύσω τις απορίες μου, να δω μια άλλη οπτική σε κάποια πράγματα. Πού στο καλό αυτό θεωρείται επιχείρημα; Ά, εγώ πήγα κατηχητικό γι αυτό το ότι πιστεύω ότι δεν κάνει να φοράς παντελόνι στην εκκλησία είναι το σωστό. ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ;;;

Κι εδώ μπαίνει η παιδεία, αν λοιπόν το συγκεκριμένο άτομο το βάλετε δίπλα στους γονείς του θα δείτε ένα και το αυτό, 2 διαφορετικές γενιές δίχως ίχνος εξέλιξης. Άτομο που του περάσανε κάποιες απόψεις και το βόλεψαν να τις κρατήσει όχι επειδή τις θεωρεί σωστές αλλά επειδή βαριέται ή φοβάται να μάθει και να έχει δική του γνώμη έτσι ώστε αν αποδειχθεί η γνώμη του λάθος να πει "με έμαθαν λάθος, δε φταίω εγώ". Χίλιες φορές να κάνεις λάθος όμως για κάτι που εσύ πιστεύεις παρά να υποστηρίζεις φανατικά κάτι είτε λάθος είτε σωστό και να μην ξέρεις ΓΙΑΤΙ το πιστεύεις. Και όταν σου λέω γιατί; να λες απλά "έτσι ξέρω από μικρή".

(ήταν πιο πολύ κοινωνικός σχολιασμός η ανάρτηση σήμερα, παρά χώσιμο)

Μονόλογος 31 - ο "τρέχω 60 χλμ πάνω από το όριο" κάγκουρας.

Φίλε οδηγέ, είσαι μια από τις αγαπημένες μου κατηγορίες σε αυτό εδώ το blog γι'αυτό και για μια ακόμα φορά θα σου κάνω την τιμή να σχοληθώ μαζί σου και σου εγκυώμαι ότι θα το ξανακάνω στο μέλλον.

Εσύ λοιπό κύριε, με το πειραγμένο αμάξι, ασχέτου ηλικίας και ασχέτης οικογενειακής κατάστασης, νομίζεις πως είσαι κάποιος. Οδηγείς από πίσω μου σε μια γνωστή λεωφόρο με τον αέρα του κυρίαρχου, λες και σου σφίγγει το μπαντελόνι τα παπάρια και εγώ σε βλέπω και μυρίζομαι την καγκουριά σου από μπροστά. Τρέχεις με 100, στον δρόμο με ανώτατο όριο ταχύτητας 80, ακολουθώντας το αξιαγάπητο γλυκό αυτοκινητάκι μου και μου παίζεις τα φώτα. Αυτό είναι το πρώτο βήμα που κάνεις για να υπερασπιστείς την εξουσία σου στον δρόμο. Όταν δεν με βλέπεις να αντιδρώ μου κολλάς απο πίσω σε απόσταση 1/3 του μέτρου και επιμένεις να αναβοσβήνεις τα φώτα πιο πολλές φορές. Κι εγώ που αναρωτιέμαι αν αντιλαμβάνεσαι πως ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΛΩΡΙΔΑ (αφού η μεσαία έχει κίνηση και δεν μου δίνεται τέτοια δυνατότητα) και δεν έχω τις ορέξεις σου για να κάνω το κομμάτι σου, μένω εκεί που είμαι...και χαμηλώνω ταχύτητα. Έτσι για να σε εξοργίσω και εσύ σαν 5χρονο πέφτεις στην παγίδα μου και αρχίζεις να βαράς την κόρνα. Κι αυτό ήταν το τελευταίο σου βήμα...από εκεί και έπειτα ξυπνάς μέσα μου τον διάολο. Με προσπερνάς από τα δεξιά τελικά (ΠΑΡΑΝΟΜΑ) έχοντας πιάσει 150 σε ώρα αιχμής, μου
βγάζεις κωλοδάχτυλο και μου λες να πάω να γαμηθώ, να πάω να πλύνω κανά πιάτο, όλα αυτά τα κλασικά που λέτε εσείς με τα βαριά αρχίδια στις γυναίκες. Σε 10 μέτρα πατάς απότομα φρένο και σε φτάνω εγώ με το σαραβαλάκι μου. Κατεβάζω το παράθυρο και σου λέω ένα γλυκό ευχαριστώ για την ευχή και πως τα πιάτα τα πλένει ο γκόμενος στο σπίτι μου. Το ανεβάζω καθώς βλέπω τον ιδρώτα να στάζει από το μέτωπό σου και συνεχίζω τον δρόμο μου.

Κύριε κάγκουρα, η πιο ευχάριστη οδήγηση είναι όταν κάνεις σωστές επιλογές στον δρόμο ωστέ να μην κολλάς στην κίνηση κι όχι όταν τσαντίζεσαι με τους μπροστινούς σου που δεν μπορούν να πάνε πουθενά καθότι κλεισμένοι από δεξια και αριστερά. Επίσης, είναι και η πιο ασφαλής!!! Τώρα αν εσύ θες να τρακάρεις και να χαλάσεις τον προφυλακτήρα του υπερσύγχρονου αυτοκινήτου σου be my guest. Το αμαξάκι μου σε έχει ΣΙΓΟΥΡΑ, ρώτα όσους έχουν πέσει πάνω του :P

Κι εγώ με την σειρά μου σου εύχομαι τα καλύτερα. Νόου χαρντ φηίλινγζ!